سبد خرید شما در حال حاضر خالی است!
جایزه استرگا: تولد یک رویداد ادبی با طعم جادو
برخی از جوایز ادبی دنیا در تالارهای اشرافی متولد میشوند و برخی در دانشگاهها، اما جایزه استرگا (Premio Strega) در قلب گرم و صمیمی محافل روشنفکری رُم متولد شد؛ در یک رستوران محلی به نام «آمیچی دل دومنیکا» (Amici della Domenica) یا «دوستان یکشنبه». استرگا معتبرترین جایزه ادبی ایتالیا و آیین و مراسمی است که هر تابستان، نبض فرهنگ و ذائقه ادبی این کشور را در دست میگیرد.
جایزه استرگا، که به خاطر سهم بزرگی که در معرفی و تثبیت نویسندگان ایتالیایی در سطح جهانی داشته، به «اُسکار ادبیات ایتالیا» مشهور است و روایتی از پیوند ادبیات، تاریخ و سلیقه عمومی است. نام این جایزه از یک لیکور زرد رنگ و سنتی به نام «لیکور استرگا» (Liquore Strega) گرفته شده که از دنیای جادوگران و افسانههای باستانی میآید («استرگا» در زبان ایتالیایی به معنای «جادوگر» است). این نامگذاری دوگانه (جادو و ادبیات) دقیقاً نشاندهنده جوهر این جایزه است: آمیزهای از افسون داستانگویی و واقعیتهای سختِ رقابت ادبی.
استرگا یک فرآیند پیچیده اجتماعی است. برنده شدن استرگا، تضمینی برای تیراژهای میلیونی و ترجمه به دهها زبان است. در این مقاله جامع، به تاریخچه شکلگیری این جایزه در دوران پس از فاشیسم خواهیم پرداخت، پرده از نحوه کارکرد «دوستان یکشنبه» برخواهیم داشت و به جنجالهای سیاسی و ادبی که برندگان را درگیر کرده، نگاه خواهیم کرد.
تاریخچه و خاستگاه جایزه استرگا
پس از سقوط دولت فاشیستی موسولینی و پایان جنگ جهانی دوم، ایتالیا نه تنها از نظر سیاسی و اقتصادی، بلکه از نظر فرهنگی نیز نیاز به بازسازی داشت. نیاز به صدای جدیدی که بتواند تجارب تلخ جنگ، اشغال و آزادی را روایت کند، احساس میشد.
جایزه استرگا در سال ۱۹۴۷، یعنی در اوج این دورانِ گذار، توسط یک زوج روشنفکر و کارآفرین به نامهای ماریا بلونچی (Maria Bellonci) و گوئیدو آلبرتی (Guido Alberti) تأسیس شد.
- ماریا بلونچی: یک نویسنده و منتقد ادبی پرنفوذ بود که محفل هفتگی «دوستان یکشنبه» را در خانهاش در رُم اداره میکرد. این محفل، محل گرد هم آمدن نویسندگان، ناشران، منتقدان و هنرمندان بود که در دوران تاریک فاشیسم، پناهگاهی برای اندیشه آزاد محسوب میشد.
- گوئیدو آلبرتی: مالک کارخانه قدیمی تولید لیکور استرگا بود. آلبرتی که خود شیفته هنر و ادبیات بود، تصمیم گرفت اسپانسر مالی این جایزه شود و نام لیکور خود را به آن داد. در واقع، این لیکور بود که هزینه اولیه جایزه را تأمین کرد و به همین دلیل، جایزه استرگا به مدت طولانی تداعیکننده بوی شیرین و قوی این عرق گیاهی بود.
هدف اصلی این جایزه، فراتر از تقدیر صرف بود: هدف آن، بازگرداندن اعتبار بینالمللی به ادبیات ایتالیا و ترویج آثار نویسندگانی که صدای جدید و متفاوت ایتالیای پسافاشیستی بودند.
برخلاف بسیاری از جوایز که هیئت داوری کوچکی دارند، ستون فقرات جایزه استرگا متشکل از ۴۰۰ تا ۶۰۰ نفر از نخبگان فرهنگی ایتالیا است که به طور سنتی با عنوان «دوستان یکشنبه» شناخته میشوند. این گروه یک دایرهی بسته و بسیار قدرتمند است که شامل نویسندگان و شاعران، منتقدان و روزنامهنگاران برجسته، اساتید دانشگاه، افراد آکادمی و برخی از اعضای سابق پارلمان و شخصیتهای مهم فرهنگی میشود.
«دوستان یکشنبه» همان کسانی هستند که در مرحله اول، نامزدهای نهایی (معمولاً ۵ تا ۷ کتاب) را انتخاب کرده و در مرحله دوم، برنده نهایی را تعیین میکنند. قدرت این محفل در نفوذ فرهنگی و اجتماعیشان نهفته است؛ آنها هستند که کتابها را به صدر لیست پرفروشها و تیتر اول روزنامهها میآورند.
فرآیند انتخاب برندۀ جایزه
فرآیند انتخاب برندۀ جایزه استرگا یک نمایش تمام عیار است که در طول چند ماه و در چند مرحله با دقت تمام برگزار میشود:
۱) نامزدی (Nomination)
در این مرحله، هر «دوست یکشنبه» میتواند تنها یک کتاب را برای رقابت نامزد کند، مشروط بر آنکه آن کتاب توسط یک دوست دیگر حمایت شود. این سیستم «حمایت متقابل» باعث میشود که کتابها از همان ابتدا پشتوانه قوی روشنفکری و اجتماعی داشته باشند.
۲) مرحله اول: انتخاب پنج نفر نهایی (La Cinquina)
در ماه ژوئن، «دوستان یکشنبه» برای اولین بار به کتابهای نامزد شده رأی میدهند و پنج کتابی که بیشترین رأی را آوردهاند، به مرحله نهایی راه پیدا میکنند. این پنج کتاب (معروف به La Cinquina) در سراسر تابستان تیتر خبرها هستند.
۳) مرحله نهایی: ضیافت نهایی و رأیگیری
مراسم نهایی در اوایل ماه جولای در موزه ملی اتروسک واقع در ویلا جولیا (National Etruscan Museum of Villa Giulia) در رُم برگزار میشود. این ضیافت بزرگ، باشکوهترین رویداد ادبی ایتالیا است.
- رأیگیری حضوری: «دوستان یکشنبه» در این شب گرد هم میآیند و رأیهای خود را در صندوق میریزند.
- نتیجهگیری: شمارش آرا بلافاصله انجام شده و برنده، پیش چشم همگان و در فضایی پر از شور و اضطراب اعلام میشود. این شب، پر از هیجان، گمانهزنی و البته کمی جنجال است و معمولاً شبیه به یک جشن ملی برای ادبیات ایتالیا برگزار میشود.
جایزه استرگا از نظر مالی در مقایسه با جایزه نوبل یا جایزه پلانتا چندان چشمگیر نیست (حدود ۵۰۰۰ یورو)، اما ارزش حقیقی آن در تأثیر بازار است. برنده شدن استرگا، کتاب را یک شبه از یک عنوان عادی به یک پدیده ملی تبدیل میکند. ناشران ایتالیایی تیراژ کتاب برنده را به سرعت تا چند صد هزار نسخه بالا میبرند و این کتاب، بیدرنگ در صف ترجمه به زبانهای مهم دنیا قرار میگیرد.
تالار مشاهیر و برندگان افسانهای
لیست برندگان جایزه استرگا شامل نویسندگانی است که تاریخ ادبیات ایتالیا را تعریف کردهاند. این جایزه در شناسایی استعدادهای بزرگ و جنجالی بسیار موفق بوده است.
چزاره پاوزه (Cesare Pavese) برندۀ ۱۹۵۰
پیروزی چزاره پاوزه در سال ۱۹۵۰ با کتاب «تابستان زیبا» (La bella estate)، دراماتیکترین و غمانگیزترین فصل تاریخ جایزه استرگا است. پاوزه صدای رسای «نسل سرخورده» پس از جنگ و نماد روشنفکری بود که میکوشید میان سنتهای روستایی و بیگانگیِ مدرن شهری پلی بزند.
او جایزه را در میان تشویقهای پرشور و فضای پر زرقوبرقِ «دوستان یکشنبه» دریافت کرد، اما هیچکس نمیدانست که در پشت آن لبخندهای محو و چهرۀ تکیدهاش، چه طوفانِ سیاهی در جریان است. تراژدی زمانی تکمیل شد که پاوزه تنها چند هفته پس از دریافت این افتخار بزرگ و در حالی که رسماً بر قله ادبیات ایتالیا ایستاده بود، در اتاق هتلی در تورین دست به خودکشی زد.
آلبرتو موراویا (Alberto Moravia) برندۀ ۱۹۵۲
دو سال پس از شوکِ مرگ پاوزه، جایزه استرگا به غولِ بیبدیل و جنجالیِ رئالیسم ایتالیا، آلبرتو موراویا رسید. او جایزه را به طور مشخص برای مجموعه داستانهایش (I racconti) دریافت کرد. او نویسندهای بود که فاشیسم آثارش را ممنوع کرده بود. استرگا با انتخاب او، به طور رسمی خود را به عنوان پرچمدار ادبیات آزاد و منتقد اجتماعی معرفی کرد. موراویا با قلم بیرحمانهاش در کالبدشکافی روابط زناشویی و فروپاشی ارزشها، برای دههها صدای پیشرو ایتالیا باقی ماند.
نکته جالب اینکه او همسر «الزا مورانته» (اولین زن برنده استرگا) بود و با اینکه بارها نامزد جایزه نوبل ادبیات شد، هرگز آن را نبرد، اما جایزه معتبر “ویارجو” را در کارنامه دارد.
الزا مورانته (Elsa Morante) برندۀ ۱۹۵۷
«اولین ملکه در قلمرو مردان». تا ده سال پس از تأسیس، جایزه استرگا حیاط خلوت مردان بود. اما در سال ۱۹۵۷، الزا مورانته با رمان جزیره آرتورو (L’isola di Arturo) این طلسم را شکست و به عنوان اولین زن، جایزه استرگا را به خانه برد. مورانته (که همسر آلبرتو موراویا، دیگر برنده استرگا بود) با نثری جادویی و اسطورهای، داستان پسری را روایت میکند که در جزیرهای کوچک با پدری مرموز بزرگ میشود.
پیروزی او تنها یک موفقیت فمینیستی نبود؛ بلکه پیروزی «تخیل محض» بر رئالیسم خشکِ آن دوران بود. مورانته نشان داد که زنان نویسنده در ایتالیا نه تنها همپای مردان، بلکه گاهی جسورتر از آنان مینویسند. نام او امروز در کنار بزرگان ادبیات قرن بیستم میدرخشد.
ناتالیا گینزبورگ (Natalia Ginzburg) برندۀ ۱۹۶۳
گینزبورگ یکی از برجستهترین نویسندگان زن قرن بیستم ایتالیا است که با نثری صمیمی و در عین حال عمیق به زندگی خانوادگی و رنجهای دوران میپرداخت. او جایزه را برای رمان Lessico Famigliare (واژگان خانوادگی) دریافت کرد. او از معدود زنانی بود که در نیمه اول تاریخ جایزه، توانست برنده شود و راه را برای نسل بعدی نویسندگان زن باز کرد.
او که مادری فعال و سیاستمدار بود، در سال ۱۹۸۳ به عنوان نماینده مستقل وارد پارلمان ایتالیا شد و پیش از استرگا، جایزه ادبی معتبر “باگوتا” را نیز از آن خود کرده بود.
اومبرتو اکو (Umberto Eco) برندۀ ۱۹۸۱
اومبرتو اکو، فیلسوف و نویسندۀ بزرگ ایتالیایی، جایزه استرگا را برای شاهکار بینالمللی خود، رمان آنک نام گل، دریافت کرد. این رمان پیچیده که یک اثر پرفروش جهانی شد، قدرت استرگا در پیوند دادن ادبیات آکادمیک و موفقیت تجاری را اثبات کرد. انتخاب اکو، تأکیدی بر این نکته بود که ادبیات عامهپسند لزوماً کمارزش نیست، بلکه میتواند عمیقترین ایدههای فلسفی را در خود جای دهد.
اکو علاوه بر شهرت ادبی، نشانهای افتخار متعددی از جمله «لژیون دونور» فرانسه و جایزه معتبر «شاهزاده آستوریاس» اسپانیا را دریافت کرد و کتابخانهای شخصی با بیش از ۳۰ هزار جلد کتاب داشت.
کلودیو مگریس (Claudio Magris) برندۀ ۱۹۹۷
مگریس، یکی از بزرگترین اندیشمندان و متخصصان فرهنگ اروپای مرکزی، استرگا را برای رمان Microcosmi (ریزکیهانها) دریافت کرد. آثار او اغلب در مرز بین سفرنامه، تاریخ و رمان سیر میکند و به کاوش در مفهوم هویت، مرزها و حافظه میپردازد. این انتخاب، نشان داد که استرگا تنها محدود به رُم نیست، بلکه نگاهی جهانی و اروپایی دارد.
شاهکار دیگر او «دانوب» است که مرزهای جغرافیایی و ادبی را درنوردید؛ او همچنین جوایز بینالمللی بزرگی چون «جایزه صلح کتابفروشان آلمان» و «جایزه شاهزاده آستوریاس» را دریافت کرده است.
پائولو جوردانو (Paolo Giordano) برندۀ ۲۰۰۸
انتخاب پائولو جوردانو، فیزیکدان جوان، برای رمان La solitudine dei numeri primi (تنهایی اعداد اول)، یک رکوردشکنی بود. جوردانو در سن ۲۶ سالگی جوانترین برنده تاریخ جایزه استرگا لقب گرفت. این انتخاب، پیام روشن استرگا به نسل جوان بود: استعدادهای جدید را در آغوش میگیریم. رمان او با استفاده از مفاهیم ریاضی برای بیان تنهایی و عدم تطابق روانی، به پدیدهای جهانی تبدیل شد. او برای همین رمان، جایزه معتبر «کامپیلو» (بخش اثر اول) را نیز دریافت کرد و با مدرک دکترای فیزیک ذرات، نماد زندۀ پیوند میان دنیای دقیقِ علم و دنیای سیالِ ادبیات است.
پائولو کنیهتی (Paolo Cognetti) برندۀ ۲۰۱۷
در سال ۲۰۱۷، جایزه استرگا انتخابی متفاوت و آرام داشت. جایزه به پائولو کنیهتی برای رمان هشت کوه (Le otto montagne) رسید. برخلاف بسیاری از برندگان استرگا که به مسائل شهری، سیاسی یا تاریخی میپردازند، کونیتی خوانندگان را به ارتفاعات آلپ برد.
داستان درباره دوستی عمیق دو پسر در طول دهههاست؛ یکی شهری و دیگری کوهستانی. این رمان که ستایشی از طبیعت، سکوت و روابط پدر و پسری است، به موفقیتی جهانی رسید و به دهها زبان (از جمله فارسی) ترجمه شد. انتخاب کنیهتی نشان داد که داوران جایزه استرگا همچنان قادرند صدای نسل جدیدی را که به دنبال معنا در انزوا و طبیعت میگردد، بشنوند و تحسین کنند.
جنجالها، نقدها و سیاست پشت پرده استرگا
جایزه استرگا همواره در معرض جنجال بوده است. ساختار «دوستان یکشنبه» که متشکل از نخبگان است، این جایزه را در برابر اتهامات «لابیگری» و «بازیهای پشت پرده» آسیبپذیر کرده است.
گافِ بزرگ آقای وزیر: «من کتابها را نخواندهام!»
یکی از شرمآورترین و در عین حال خندهدارترین لحظات تاریخ جایزه استرگا در سال ۲۰۲۳ و روی آنتن زنده تلویزیون رقم خورد. «جنارو سانجولیانو» (Gennaro Sangiuliano)، وزیر فرهنگ ایتالیا که به عنوان یکی از داوران در مراسم حضور داشت، در پاسخ به مجری برنامه که پرسید کدام کتاب را بیشتر دوست داشته، جملهای گفت که سالن را در سکوت فرو برد:
«من میخواهم سعی کنم آنها را بخوانم.»
مجری که شوکه شده بود، با طعنه پرسید: «یعنی شما… آنها را نخواندهاید؟ ولی شما رأی دادهاید!» وزیر سعی کرد حرفش را اصلاح کند و گفت که آنها را مرور کرده است، اما کار از کار گذشته بود. اعترافِ وزیر فرهنگ به اینکه بدون خواندنِ دقیقِ کتابها در رأیگیری شرکت کرده، طوفانی از انتقاد و تمسخر را در ایتالیا به راه انداخت و بار دیگر بحثِ «رأیهای کیلویی» و سیاسی در استرگا را داغ کرد.
کودتا علیه «مهمانان ناخوانده»: پایانِ مفتخوری در رُم
مراسم نهایی جایزه استرگا که هر سال در باغهای زیبای «ویلا جولیا» (villa giulia) برگزار میشود، به مرور زمان از یک رویداد ادبی به یک «پارتیِ شبانه» برای سلبریتیها و سیاهیلشکرها تبدیل شده بود. کار به جایی رسید که در سالهای اخیر، جمعیت حاضر در مراسم به قدری زیاد و غیرقابل کنترل شده بود که صدای نویسندگان و ناشران درآمد.
بسیاری از این افراد، کسانی بودند که اصلاً به کتاب علاقه نداشتند و صرفاً برای دیدهشدن، خوردن و نوشیدنِ رایگان و گرفتن عکس یادگاری با شیشههای بزرگِ لیکور استرگا میآمدند؛ کسانی که در ایتالیا به آنها «ایمبوکاتی» (Imbucati) یا مهمانان ناخوانده (پارتیکراشر) میگویند.
در سال ۲۰۲۴، بنیاد بلونچی (متولی جایزه) تصمیم گرفت ترمز این «دنیای پرزرقوبرقِ رُمی» (Mondanità Romana) را بکشد. جیوانی سولیمینه، رئیس بنیاد، فرمانی صادر کرد که به مثابه یک کودتا علیه فرهنگِ پارتیبازی بود:
- کاهش شدید ظرفیت: تعداد صندلیها به شدت کاهش یافت.
- حذفِ «دوستانِ دوستان»: ورود افرادی که صرفاً با لابیگری و آشنابازی کارت دعوت میگرفتند، ممنوع شد.
این تصمیم، ضربهای سخت به کسانی بود که استرگا را نه برای ادبیات، بلکه برای «شوآف» میخواستند. روزنامه «ایل فاتو کوتیدیانو» این اقدام را «پایانِ دورانِ مفتخورها» و بازگشتِ تمرکز به خودِ ادبیات توصیف کرد. این سختگیری باعث شد مراسم ۲۰۲۴ در فضایی آرامتر، حرفهایتر و (به قولِ منتقدان) «کمتر رُمی و بیشتر ادبی» برگزار شود.
شورش در ضیافت: وقتی پازولینی علیه استرگا طغیان کرد
اگر ماجرای وزیرِ کتابنخوان (۲۰۲۳) یک کمدی بود، اتفاقات سال ۱۹۶۸ یک درام سیاسی تمامعیار بود. سال ۱۹۶۸ در سراسر اروپا سال انقلابهای دانشجویی و اعتراضات خیابانی بود و این موج سهمگین، دامنِ جایزه استرگا را نیز گرفت؛ جایزهای که در نظر دانشجویان انقلابی، نمادِ «اشرافیت فاسد» و «فرهنگ بورژوایی» بود.
در مرکز این طوفان، یکی از بزرگترین و جنجالیترین روشنفکران تاریخ ایتالیا قرار داشت: پیر پائولو پازولینی (Pier Paolo Pasolini). او در آن سال با رمان شاهکارش، «تئورما» (Teorema)، نامزد جایزه استرگا شده بود. پازولینی که خود کمونیست و منتقد سرسخت نظام سرمایهداری بود، در موقعیت متناقضی گیر افتاده بود: از یک طرف در معتبرترین جایزه «بورژوایی» شرکت کرده بود و از طرف دیگر، قلبش با دانشجویان معترض در خیابان بود.
پازولینی تصمیم گرفت کاری انقلابی کند. او رسماً اعلام کرد که به نفع جنبشهای اعتراضی، کتابش را از رقابت جایزه استرگا بیرون میکشد. او نمیخواست در جشنی شرکت کند که بیرون از دیوارهای آن، پلیس با دانشجویان درگیر بود. اما اینجا یک اتفاق عجیب افتاد: ناشر او (Garzanti) با انصراف مخالفت کرد! ناشر مدعی بود که طبق قرارداد، اختیار شرکت در مسابقات با انتشارات است، نه نویسنده. بنابراین، کتاب «تئورما» برخلاف میل نویسندهاش در مسابقه باقی ماند.
شب مراسم نهایی در باغهای ویلا جولیا، فضایی سوررئال داشت. در داخل باغ، نویسندگان و اشراف با لباسهای شب و لیوانهای لیکور در دست مشغول گپ و گفت بودند، در حالی که پشت دروازهها، صدها دانشجو شعار میدادند: «استرگا، فریب است!» و «مرگ بر فرهنگ اربابی!» پازولینی که در مراسم حاضر شده بود، در میانهی این دو جبهه، با چهرهای درهمکشیده و تلخ نشسته بود. در نهایت، جایزه آن سال به «آلبرتو بویلاکوا» رسید، اما تصویرِ پازولینیِ غمگین و صدای فریادهای پشت دیوار، برای همیشه در تاریخ جایزه استرگا ثبت شد.
نتیجهگیری: استرگا؛ جادوی ماندگار
جایزه استرگا بیش از یک رقابت ادبی، یک آیین ملی است. این جایزه، سندی زنده از تاریخ سیاسی، اجتماعی و فرهنگی ایتالیا از پس از جنگ جهانی دوم تا امروز است. استرگا با آمیختن قدرتهای بازار، نفوذ روشنفکری «دوستان یکشنبه» و کیفیت ادبی آثار، توانسته است هم اعتبار را حفظ کند و هم نقش یک «پیشران» را برای صنعت نشر ایتالیا ایفا کند.
اگرچه این جایزه از اتهامات لابیگری و سیاستزدگی در امان نبوده، اما حقیقت این است که کتابهای برنده استرگا ، همچنان بخش مهمی از میراث ادبی جهان هستند. جایزه استرگا به جهانیان یادآوری میکند که ادبیات، در اصل، جادویی است که در یک محفل صمیمی، با یک لیوان لیکور، متولد شده و به قلب جهان میرسد.
سوالات متداول درباره جایزه استرگا
۱) جایزه استرگا دقیقاً چیست؟
جایزه استرگا (Premio Strega) معتبرترین و مهمترین جایزه ادبی در ایتالیا است که هر ساله به بهترین رمان منتشر شده در این کشور اهدا میشود. این جایزه به دلیل تأثیر عظیمش بر فروش و ترجمه کتاب، به «اسکار ادبیات ایتالیا» مشهور است.
۲) چرا نام آن «استرگا» است؟
نام این جایزه از یک لیکور (عرق گیاهی) سنتی و زرد رنگ ایتالیایی به نام «لیکور استرگا» (Liquore Strega) گرفته شده است. مالک این کارخانه، گوئیدو آلبرتی، یکی از بنیانگذاران و اسپانسر اولیه جایزه در سال ۱۹۴۷ بود و نام محصول خود را بر جایزه نهاد. «استرگا» در زبان ایتالیایی به معنای «جادوگر» است.
۳) «دوستان یکشنبه» (Amici della Domenica) چه کسانی هستند؟
«دوستان یکشنبه» نام جمعی (حدود ۴۰۰ تا ۶۰۰ نفر) از داوران جایزه استرگا است. اینها افراد منتخب و بسیار بانفوذی در دنیای فرهنگی، ادبی و آکادمیک ایتالیا هستند که وظیفه نامزدی، رأیگیری اولیه و نهایی را بر عهده دارند.
۴) آیا جایزه استرگا جایزه نقدی بزرگی دارد؟
خیر. جایزه نقدی آن نسبتاً کم (حدود ۵۰۰۰ یورو) است. اما ارزش اصلی آن در «اعتبار» و «تأثیر تجاری» آن است. برنده شدن استرگا، فروش کتاب را بلافاصله دهها برابر میکند و شهرت نویسنده را در سطح بینالمللی تضمین میکند.
۵) آیا برنده حتماً باید ایتالیایی باشد؟
بله. جایزه استرگا منحصراً به آثاری تعلق میگیرد که به زبان ایتالیایی نوشته شده و در ایتالیا منتشر شده باشند. هدف این جایزه، ترویج ادبیات بومی ایتالیا است.
۶) ایتالو کالوینو چرا برنده استرگا نشد؟
ایتالو کالوینو، یکی از بزرگترین نویسندگان ایتالیایی قرن بیستم، هرگز برنده جایزه استرگا نشد، اما بارها نامزد شد. او در سال ۱۹۶۴ نامزد دریافت جایزه برای رمان Cosmicomics بود، اما رقابت را به جووانی آرپینو واگذار کرد. عدم دریافت استرگا توسط کالوینو، یکی از بحثهای تاریخی و دائمی منتقدان ایتالیا است و بسیاری آن را نشانه نفوذ بازیهای پشت پرده میدانند.
